لانزاروت
لانزاروت را می توان جزیره ای با منظره ای زیبا مملو از قله های آتشفشانی دید که بسیار متحیرکننده و تعجب آور است. به دلیل سال هایی که فعالیت های آتشفشانی در اقیانوس ها و قله های آن صورت گرفته است، همه دست به دست هم داده و باعث شده است تا امروزه شکل اصلی خودش را پیدا کرده است.

این جزیره را می توان به عنوان دومین جزیره بزرگ از جزایر قناری معرفی کرد که در سال 1994 به عنوان یکی از زیست  منطقه های محافظت شده جهان در فهرست یونسکو ثبت شده است.

لانزاروت

جزیره لانزاروت با داشتن کوه های آتشفشانی اش، که به اندازه 300 قله می باشد، مناظر جالبی را به وجود آورده است. و هم چنین این آتشفشان ها سودهایی داشته است که در این جزیره از آن ها استفاده می کنند. به طور مثال در رستورانی به نام ال دیبالو، با استفاده از یک تنور آتشفشانی فعال غذاها را می پزد. هم چنین از دیگر مناظر جالب اثرات این آتشفشان های به جا مانده، پارک ملی تیمانفایا می باشد که هنوز هم آثاری از گدازه های آتشفشانی در آن دیده می شود.

 

جغرافیا :

از لحاظ جغرافیایی، این جزیره 60 کیلومتر طول و 15 کیلومتر عرض دارد.

 

تاریخچه :

آتشفشانی در سال 1730 رخ داده است که به دنبال آن خاکسترهایی از این آتشفشان در این جزیره مانده است. این پدیده برای کشاورزی این جزیره بسیار منفی بوده است و کشاورزی را در این جزیره فلج کرده است، اما موضوعی که قابل توجه است، این است که هوشمندی کشاورزان در این منطقه باعث ابداع سیستم جدیدی در کشاورزی شد.

این سیستم جدید که ابداع شده است، نه تنها کشاورزی را در این مکان احیا کرده است، بلکه باعث انطباق این روش کشاورزی با محیط طبیعی جزیره و در نتیجه کشت درختان انگور شده است؛ درست در مقابل قله های آتشفشانی جزیره.

هم چنین بخش اصلی باغ های انگور جزیره لانزاروت در دره ای به نام دره لاجریا کاشته شده اند. همان طور که گفتیم سطح زمین این دره با خاکستر ضخیمی که حاصل از فعالیتهای آتشفشانی در آن سال ها بوده است، پوشیده شده است.

کاشت درختان انگور در این منطقه به این صورت است که نهال انگور را داخل گودال هایی دارای دهانه عریض، کاشته اند. این کار دو دلیل دارد که به خاطر آن انجام داده اند؛ اول اینکه ریشه درختان انگور راحت تر به خاک عاری از خاکستر و مطلوب برای کشاورزی برسد و دوم، اطمینان از اینکه در این ارتفاع رطوبت کافی برای درختان انگور از طریق قرارگیری در داخل گودال فراهم شود، ضمن آنکه درختان انگور در گودال ها از وزش بادهای همراه با خاکستر جزیره در امان بمانند.

در رابطه با آب و هوای منطقه این طور باید عارض شد که در این منطقه بارندگی بسیار کم است و می توان گفت بارندگی در طول سال وجود ندارد؛ سیستم آبیاری مکانیزه نیز عملی نیست و درختان تنها با استفاده از رطوبت موجود در هوا که به صورت قطرات آب شبنم بر روی دیواره های مخروطی شکل گودالها می نشیند، آبیاری می شوند.

به این دلیل رطوبت وجود دارد که خاک دارای خاکستر، دارای قابلیت نگهداری رطوبت به مدت بیشتری است. که این خود عاملی موثر در رشد درخت های انگور است. با اینکه این مشکلات در این منطقه وجود دارد و به سختی کشاورزی می شود، اما سالانه به طور متوسط از هر درخت انگور چهل کیلو انگور کشت می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *