غار گل زرد

غار گل زرد غاریست رودخانه‌ای در در دامنه جنوب شرقی قله ۳۷۰۶ متری گل زرد که از مجموعه قله‌های ناظر بر کوه دماوند است. این غار که در استان مازندران، در منطقه پلور و در مراتع شمالی روستای منظریه قرار دارد، از معدود غارهای طبیعی موجود در این منطقه‌است.

سطح درون غار از کربنات کلسیم پوشیده شده و درون آن چندین حوضچه آب سرد وجود دارد. عمق برخی از این حوضچه‌ها به ۴ متر می‌رسد. گل زرد از غارهای فعال آهکی است و زایش انواع «سازندهای آهکی» در آن ادامه دارد. آب‌های زیرزمینی در تمام سال در این غار جریان دارند.

غار گل زرد در دشت زیبای لار ، هر ساله میزبان کوه نور دیدن ارتفاعات دماوند را دارند . سطح درون غار پوشیده از کربنات کلسیم است که با روشنایی فانوس کوهنوردان که بر آنها می تابد . درخشندگی شگفتی را در غار جلوه گر می سازد . درون غار ندین حوضچه آب سرد در فاصله های ن از هم وجود دارد . با آن که سطح غار دارای شیبی تند است ولی حرکت در آن بسیار آسان صورت می گیرد.

غار گل زرد

1. غار گل زرد

غار گل زرد، درياچه و دشت لار كم تر از 70 كيلومتر با تهران فاصله دارد. غار گل زرد،غاري رودخانه اي است كه در دامنه جنوب شرقي قله سه هزار و 706 متري گل زرد (از مجموعه قلل ناظر دماوند) جاي گرفته. اين غار آهكي است و از نمونه هاي فعال اين گروه محسوب مي شود و در حال زايش انواع «سازندهاي آهكي» است و آ ب هاي_ زير زميني همواره در آن جريان دارند. البته در نظر داشته باشيد كه شكل گرفتن هر يك سانتي متر استلاكتيت يا استلاگميت (قنديل ها و مخروط هاي غار) 100 سال طول خواهد كشيد و زاينده بودن آن در بازه زماني زياد قابل تعريف است. بنابر اين به ياد داشته باشيد كه كنده كاري و تخريب اين قنديل هاي آهكي يعني نابودي كامل آن ها. چراكه يك قنديل 30 سانتي متري با حساب و كتابي ساده و ضرب اين اندازه درعدد و رقم زمين شناسان درباره زمان تشكيل آن ها، سه هزار سال طول خواهد كشيد.

غار گل زرد

2. غار گل زرد

گل زرد از معدود غارهاي آهكي حاشيه كوه دماوند است كه سر باز كرده و زيبايي خاص خودش را دارد; غارهاي كشف شده اين ناحيه يا مصنوعي و ساخته بشراند يا زيبايي هاي آهكي آن چندان نيست كه قابل توجه باشد. از ديگر غارهاي اين منطقه مي توان به «مجموعه غارهاي كافر كولي»، «غار اسك» و «غار انسان» اشاره كرد.

غار گل زرد در منطقه پلور و در مراتع شمالي روستاي منظريه قرار دارد. جاده خاكي منتهي به گل زرد، 65 كيلومتر بعد از تهران در جاده هراز و اندكي پيش از خروجي سد لار منشعب شده و چهار كيلومتر طول دارد. جاده اي كه تنها با اتومبيل شاسي بلند و دو ديفرانسيل قابل عبور است و در غير اين صورت پياده رفتن آن به صواب نزديك تر است.

غار گل زرد

3. غار گل زرد

اين جاده فرعي درست بعد از بهمن گيرهاي معروف پايين گردنه امامزاده هاشم و پيش از راهدارخانه منظريه از سمت چپ جاده اصلي منشعب شده و انتهاي آن به يك كلبه كوهستاني مي رسد. از كنار كلبه، با نيم ساعت پياده روي مي توان به دهانه غار رسيد. دهانه غار كمي تنگ و ترش است. براي ورود به غار بايد سينه خيز وارد شد و 10متري هم چهار دست و پا حركت كرد. غار مسيري مشخص و دالاني دارد كه نيازي به نخ كشي يا نشانه گذاري در آن نيست. هرچند كه در طول مسير شكاف ها و آب رو هاي كوچكي وجود دارد كه بايد مراقب آن ها بود از ورود به آن ها اجتناب كرد.فضاي غار بسيار زيباست و با وجود حوضچه هاي كوچك و بزرگ (كه بعضا تا چهار متر عمق دارند) و جويبارهاي زير زميني و سازندهاي آهكي بسيار متنوع; فضايي دلفريب و رويايي ايجاد كرده است. در نظر داشته باشيد كه رويت اين زيبايي ها مستلزم ديدار گروهي از غار است كه همه نفرات چراغ قوه هاي پرنور همراه خود دارند.

براي اين غار نوردي نسبتا ساده و رفت و برگشت تا انتهاي غار نزديك به سه ساعت زمان صرف خواهد شد. زمان مناسب ديدار از غار گل زرد هم خرداد تا شهريور ماه هر سال است و پيش و پس از اين زمان دهانه غار معمولابه دليل آب گرفتگي بسته است.

اما غار زيباي گل زرد در دشت زيباتر لار با شقايق هاي مشهورش و نزديكي درياچه لار واقع است كه با كمي خوش شانسي مي توان همه اين زيبايي ها را در يك برنامه ديد.

غار گل زرد

4. غار گل زرد

منطقه گل زرد از اواخر ارديبهشت ماه پوشيده از گل هاي ريز زرد رنگ وحشي مي شود اما شقايق هاي دشت لار تقريبا از اواخر خرداد ماه سر از خاك بيرون مي آورند. بنابراين تقريبا بهترين زمان سفر به منطقه خرداد است. اندكي پس از فرعي گل زرد در جاده هراز (حدود پنج كيلومتر) به پلور مي رسيم و سه راهي لار كه يكي از راه هاي اصلي ورود به منطقه لار است.

پس از پايان راه آسفالت، محيط باني دليچاي واقع است كه مسووليت حفاظت از منطقه حفاظت شده لار را كه تازگي ها به پارك ملي تبديل شده، دارد. محيط بان ها كار حفاظت از رودخانه ها، حيات وحش و به ويژه جلوگيري از صيد غير مجاز ماهي قزل آلاي خال قرمز را كه از نادرترين گونه هاي آبخيز جهان است برعهده دارند. از ديگر شاخصه هاي لار كه محيط بان ها مسوول حفاظت از آن هستند شقايق هاي لار است كه اواخر بهار و اوايل تابستان چونان فرش قرمزي سراسر منطقه را مي پوشاند و اين خود بهترين بهانه براي سفر به اين منطقه است. فراموش نكنيد كه شقايق تنها چند دقيقه پس از چيدن كاملاپژمرده مي شود و به هيچ وجه چيدن آن به كارتان نمي آيد.

پارك ملي لار كه 27 هزار و 778 هكتار مساحت دارد، محيط خوبي براي ماهيگيري، شنا، پياده روي و ديدار از قله دماوند است. شب هاي سرد و روزهايي با آفتاب تند دارد.

در آنجا مي توان گون، خرگوشك، آويشن، پونه، كاكوتي، گل گاو زبان و باريجه را كه مصارف دارويي و صنعتي دارند، پيدا كرد. همچنين اين دشت زيستگاه جانوراني چون خرس، گراز، گرگ، روباه، پلنگ، كل و بز، قوچ و ميش، عقاب طلايي، كبك و انواع مار از جمله افعي البرزي است; گونه هايي كه در سال هاي اخير به شدت كاهش يافته اند.

براي به حداقل رساندن خطر مارگزيدگي هم بايد «گتر» به پا داشت و دور و بر بوته ها و سنگ ها كم تر كنجكاوي كرد.به ياد داشته باشيد كه ماهيگيري در درياچه مستلزم رعايت فصل مجاز، دريافت مجوز صيد ورزشي كه به گمانم محدود به گرفتن حداكثر پنج ماهي با قلاب است و همچنين ديگر قوانيني است كه توسط اداره كل محيط زيست استان تهران اعلام مي شود.

اساسا پيش از عزيمت به اين ناحيه با يك راهنما يا اداره محيط زيست تهران مشورت كنيد. با توجه به اين كه پارك هاي ملي محدوديت هاي خاص خود را دارند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *